آدمی که سال های زیادی ازعمرش را

در غاری دورافتاده تنهای تنها گذرانده بود ،

یک روزتصمیم گرفت به شهر بزرگی که می دانست میلیون ها نفر

جمعیت دارد ، سفر کند .

او روزها و هفته ها درمیان مردم شهر زندگی کرد

و بعد از مدتی به سوی غار تنهایی هایش باز گشت ...

و با یک میخ و چکش روی دیوار غار نوشت :

” دلم برای مردم شهرمی سوزد آنها خیلی تنها وبی کس هستند “

یاد اون شب افتادم، شبی که نمی تونستم حرف بزنم...تمام حرفامو در شعر های
سهراب و مریم حیدرزاده می دیدم: قایقی خواهم خواست خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این شهر غریب که در آن هیچ کس نیست که در بیشه ی عشق
قهرمانان را بیدار کند.......دور باید شد دور؛مرد آن شهر اساطیر نداشت زن آن شهر
به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود.....پشت دریا ها شهری است که در آن پنجره
ها رو به تجلی باز است.....خاک موسیقی احساس ترا می شنود و صدای پر مرغان
اساطیر می آید در باد.........
سلام بهونه قشنگ من برای زندگی آره منم همون دیوونه همیشگی
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
........
چقدر طول کشید تا تونستی زنگ بزنی برام یک سال گذشت.....یادته؛ فقط گریه
می کردم؛هر چی ازم می پرسیدی شعر می خوندم، یادته داد می زدی:بسه،چرا
حرف نمی زنی؟........
شبی که احساس کردم دارم معامله می شم،شبی که احساس کردم ارزش
انسانیم رو از دست دادم. شبی که برای هزارومین بار به خیلی از سنتها،سنتهایی که دارن به بیراه می رن،لعنت فرستادم...شبی که بیشتر از پیش از آدمهای اطرافم بدم اومد.آدمهایی که همه چیز رو با پول می سنجن و برای همه چیز قیمت تعیین می کنن حتی عشق....احساسی که خدایه،پاکه و با هیچ چیز قابل قیاس نیست...
آدمهایی که می خوان از همه امضا بگیرن و سند داشته باشن تا هر وقت زد زیرش
اون امضا رو بزنن تو سرش و یادش بیارن که چه قولی داده....آیا نمی شه به حرف،
گفته و اون احساسی که بین دو قلبه ایمان آورد و این امضا ها این معامله ها رو
فراموش کرد؟ یعنی نمی شه به گل سرخ ایمان آورد؟ کی می خواهیم این چشمها
رو بشوریم؟..........
حتی الان هم که به یاد اون شب و حرفهای آدمها افتادم دستام یخ کرده........
هر کجا هستم باشم آسمان مال من است
پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است
چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچ های غربت؟

کسانی که می گویند ما به عشق اطمینان نداریم در اشتباه هستن،
این عشق است که دیگر به آنها اطمینان ندارد.

از اون جمله هایی که ساعتها می شه بهش فکر کرد و راجع بهش حرف زد....

این روزها بیش از حد سرحالم، اگر سنگ هم از آسمان ببارد صدایم در نمیاد، حس عجیبی است، نه اسمش ر ا غم میتوانم بگذارم، نه شادی و نه چیز دیگری... گاهی به تو فکر می کنم که درست مثل یه رمان تلخ و دوست داشتنی برای همیشه از زندگیم حذفت کرده ام، و گاهی به کسانی فکر میکنم بدون اینکه بدانم هر روز برایم یک غمی را به ارمغان می آورند...!

نمیدانم به جای کدامین واژه سکوت را جایگزین کرده ام و به جای کدامین غصه تمام رنجها و دردها را در کوله بارم ذخیره کرده ام و با خود می برم، به هوای کدامین نگاه و کدامین دیدار چشمهایم را بسته ام و در جاده ای بی سر و ته زندگی قدم می گذارم تنها، در این تنهایی عمیقی که به اندازه همه تنهایی خدا عمیق است که حتی دستهای فرشته های خدا هم به آن نمیرسد...!

این خنده گاهی بیخ گلویم را آنچنان می بندد که به بغض تبدیل می شود این روزها، این روزهای که رابطه ها شده اند کاری و هیچ کس به فکر هیچ کس نیست، این روزهای که دوستی ها و رفاقتها به طنابی پوسیده و کهنه می ماند، کاش کسی میدانست که تقصیر کدامین ماه است که بدون اینکه ما بدانیم شب تو آسمان در کنار ستاره تا صبح بزمی عاشقانه بر پا می کنند و ما خیره به آسمان تا صبح بیدار می مانیم.